Opis zapisu fantazyjnego alfabetu

Alfabet powstał bardzo dawno. Właściwie to od niego zaczynała się przygoda z alfabetem fantazyjnym. Sama idea narodziła się gdzieś około 1980 roku. Ale nie była dopracowywana.

Proponuję zapisywać znaki za pomocą kombinacji długości kresek lub drugi wariant za pomocą kombinacji ich ułożenia w przestrzeni. Nie ma znaczenia grubość, ani kolor kresek.

Alfabet wzorzysty

Pierwszy sposób czyli alfabet wzorzysty lub 'zawijasy' polega na zapisywaniu liter, cyfr i atrybutów za pomocą długości kresek o dowolnym kształcie i kolorze. Kreski te nie mogą się przecinać. Dodatkowe elementy jak kropki, listki, pętle, kwiatki (poza ściśle określonymi opisanymi niżej) nie mają znaczenia dla odczytywania znaków. Krótkie kreski powinny być wyraźnie zaznaczone i ich długość powinna być widocznie krótsza od długich. Proponuje ustalenie jednej trzeciej długości kreski długiej, ale nie jest to obligatoryjne. Ważne aby różnica była zauważalna, a kreska krótka nie myliła się z ornamentami, kropkami listkami itp.

Znaki czytamy od lewej do prawej i z góry na dół. Przy czym góra dół jest ważniejsza niż kierunek poziomy. Zakładamy, że znamy kierunki tekstu. Dopuszcza się zapisywanie tekstu na krzywej, gdzie sama linia krzywa stanowi wyznacznik gdzie jest 'góra' tekstu. Ważne jest by nie przecinać samej linii bazowej by zachować zasadę, że każde przecięcie linii kończy linię. Wyraźna zmiana kierunku linii czyli wszelkie 'ostre' skręcanie linii jest tez zakończeniem linii. Sama grubość linii nie ma znaczenia. Jako podstawę dla konstrukcji znaków przyjmuję tu rozszerzony alfabet Morse'a, ale można użyć dowolnego kodowania. Najprościej kodowania binarnego lub po prostu utworzyć specyficzna tabelke samodzielnie. Alfabet Morse'a ma tę zaletę, że jest po prostu powszechnie znany.

Przejdźmy do przykładów:

litera "a" w dwóch wariantach.

przykładowa litera a    przykładowa litera a
inny wariant tej samej litery a    inny wariant tej samej litery a
litera a    litera a

Jak widać krótsza kreska może być u góry lub z boku. Linia może być dość długa. Warto zauważyć, że jeśli w drugim wariancie napisalibyśmy kreske dotykając do dłuższej ale nie na końcu można by było to odczytać jako 'a' bądź 'u' czyli "..-" ,w takim przypadku lepiej nie dotykać krótszą kreską do długiej lub przesunąć ją na początek linii. Takie niejednoznaczne zapisy niestety czasem się pojawiają. Choć zazwyczaj nie przeszkadzają w odczytaniu treści. Zazwyczaj mamy jakis wyróżniony kierunek poprzez główna gałązke, jakiś motyw , okrągła pieczęć etc. Jeśli nie ma ustaloneg kierunku przyjmujemy od góry do dołu i na prawo.

Dodatki takie jak liście, kółka, pętelki czy inne elementy niesymetryczne nie maja znaczenia.

Ornamenty symetryczne

Rysunki symetryczne względem środka składające się z dokładnie 3,4,5 i 6 elementów mają specjalne znaczenie. Używane są one do powtarzania kresek przy których występują. Przy czym oznaczają one o jeden mniej powtórzeń niż ilość elementów na które się składają.

Przykład:

potrójny ornament i długa kreska czyli dwie długie kreski    potrójny ornament i długa kreska czyli dwie długie kreski
poczwórny ornament i krótka kreska czyli trzy krótkie kreski    poczwórny ornament i krótka kreska czyli trzy krótkie kreski

Uwagi

Jeśli dwie kreski leżą bardzo blisko siebie należą do jednego znaku.

Przykład:

literka k    literka k

Odstęp między literami powinien wynosić więcej niż długość małej kreski lub w inny sposób wyraźnie powinien akcentować rozpoczęcie nowego znaku. Dla chętnych zamieszczam przykładowy font TTF takiego alfabetu. Jest on bardzo ułomny, a do tego zawsze wygląda tak samo co w tym wypadku jest wadą.

Alfabet kierunkowy

Drugi alfabet polega na orientacji w przestrzeni kresek pionowych i poziomych. Tu nie ma znaczenia ich długość a tylko ich ułożenie. Kreska pionowa odpowiada kropce w rozszerzonym alfabecie Morse'a, a pozioma kresce.

Przykład:

mała literka b    mała literka b